Zevende dag, derde chemokuur

10-03-2013 22:11

Zo dat zit erop!

Vannacht is Ruben vier keer wakker geweest. Aan gebroken nachten ben ik na al die maanden inmiddels wel gewend geraakt, maar deze nacht komt echt wel op mijn lijstje van "slechte nachten". Ruben roept om 07:00 uur al: "Opuuuh!" Maar echt niet dat ik de gordijnen al open doe, dus slokje drinken, schone luier en weer liggen. Om 8:45 uur komt de verpleegkundige met de medicatie en zeggen dat het ontbijt er al aankomt. Tssss elke ochtend komt dat pas na negen uur en uitgerekend nu dus voor die tijd. We staan op en Ruben blijkt heel hongerig, misschien was de nacht daarom wel zo onrustig.

Daniël is in het huis bij Lisa en Frank komt tijdens het ontbijt binnen lopen. Ruben wil voor de verandering niet de gang op, maar dicht bij mij blijven en dat blijft de hele dag een beetje het geval. Hij voelt zich blij, maar heeft zoveel onrust in zijn lijfje. Dexametason tegen de misselijkheid zorgt vaker voor eetbuien en stuiterende kinderen en Ruben heeft er vandaag zeer veel "last" van en daarbij wil hij ook de hele dag water drinken. We zijn blij dat hij zo vrolijk en enthousiast is, maar hij weet gewoon niet waar en hoe hij moet spelen. Hij pakt elk stuk speelgoed dat hij tegenkomt, zonder er echt iets mee te doen. Hij wil naar de speelkamer, dan weer lopen op de gang, dan naar de kamer, dan lopen op de gang en dan halverwege opgetild worden. En na mate de dag vordert, des te meer wil hij opgetild worden. Soms legt hij even zijn hoofdje op mijn schouder neer en is hij zichzelf zoek. Ik ga even bij Daniël kijken en douchen. Daniël lijkt, al zijn de dagen ook voor hem soms intensief, aardig gewend geraakt aan de situatie en speelt met de Knexx. Hij gaat weer mee naar Ruben, maar niet voor lang, want hij is zelf zo moe dat hij vraagt of hij mag slapen.

Ruben slaapt eenmaal twee uurtjes vandaag en eet daarna een halve boterham. Gerard, Margrietha en Maud vergezellen ons deze middag en na de lunch gaan we naar de speelkamer. Voor een poosje is het best grappig om Ruben zo enthousiast te zien, maar de hele dag met hem optrekken is best vermoeiend. Gelukkig weten we waar het van komt en dat als we morgen weer thuis zijn, de rust wederkeert.

Eind van de middag tref ik Lisa en Daniël in de keuken van het huis en hij speelt met zijn nieuwe vriend Julian. Ze gaan naar de speelkamer op de tweede verdieping en als opa Leo & oma Marja er zijn, loop ik met hen weer richting F8Zuid. Ook zij zien hoe opgejaagd Ruben zich voelt en oma Marja loopt met Ruben op haar arm even over de gang. En zelf voor die tien minuten, geeft het Frank en mij even lucht. Later nemen zij Daniël mee, want hij mag logeren en kan op die manier morgen weer met de kindjes van de peuterspeelzaal spelen. Bij de liften zwaaien we opa Leo & oma Marja uit en Ruben begint al om het eten te vragen, of liever gezegd te roepen. Als het eenmaal zo ver is, valt hij op de maaltijd aan, maar wil al snel weer de gang op en krijg hem dan maar weer eens aan het eten. Frank en Lisa komen met lekkere broodjes en soep en bij Ruben op de kamer eten we met elkaar. Ruben is bekaf en kan eigenlijk zo naar bed, maar hij moet nog zijn medicatie en dat laat nog even op zich wachten. Al met al is hij al een paar uur los van de infuuspaal en ik vraag de verpleegkundige of het echt nodig is dat Ruben zijn laatste shot Daxamatason krijgt. Hij toont totaal niet misselijk en het zal voor hem fijn zijn om het achterwegen te laten. Ze vindt het goed en mocht hij misselijk worden, kunnen we het alsnog geven. Gezien het feit dat Ruben zoveel heeft gedronken, sluit de verpleegkundige Ruben deze nacht niet meer aan op het infuus voor het toedienen van vocht. Zo gaat hij dus zonder slangetjes lekker slapen en hoef ik hem alleen rond 22:30 nog het andere middel tegen misselijkheid te geven met een beetje yoghurt in plaats dat het door het infuus gaat.

Terwijl Ruben slaapt en Lisa bij hem zit, kijken Frank en ik in het huis een programma dat we volgen en wat is dat prettig zeg, want in een week als deze, staat alles nog meer dan anders in het teken van Ruben! Daarna maken we samen alvast een gedeelte van de kamer schoon en pakken we de laatste dingen in, zodat we morgen een beetje op tijd huiswaarts kunnen keren. We kijken terug op een week die mede door alle hulp goed verlopen is, maar oh wat verlangen we weer naar ons eigen huisje!

 

Terug