We moeten erdoorheen

28-01-2013 17:07

We moeten erdoorheen... We kunnen merken dat ook deze chemokuur zijn werk doet en dat Ruben zijn buikje stukje bij beetje slinkt, echter zo'n tweede kuur hakt er wel in. Ruben begon de ziekenhuisopname al snotterig en ging nadien met een zere keel -waar een sonde geen goed aan doet- naar huis. De nachten zijn onrustig en (alleen) ik moet bij Ruben zijn bedje blijven zitten tot hij slaapt. Wanneer hij meedere keren wakker is geworden, belandt hij meestal bij ons in bed, want we zijn zelf zo moe en bovenal gunnen we Ruben dat hij zich bij ons veilig en geborgen voelt.

Vanaf het moment dat we weer thuis zijn, eet Ruben nauwelijks en soms moet hij overgeven. Daarbij moeten we goed opletten dat de sonde er niet uit gaat en dus proberen we die tijdens het spugen tegen te houden en wanneer hij toch een klein stukje uit zijn neus komt, duwen we hem snel terug. Dinsdagochtend moet Ruben 3 soorten medicatie extra toegediend krijgen. In de middag wordt er een radioactieve (nucleaire) vloeistof ingespoten waarbij de kankercellen bij de MIBG-scan op woensdag oplichten. Al met al krijgt Ruben nu 9 (!) soorten medicijnen door de sonde en de meeste moet hij wel twee tot vier keer per dag. Daarnaast ook nog twee verschillende (paracetamol en tegen misselijkheid) zetpillen. Het geven van neusspray, zetpillen en temperaturen vindt Ruben heel vervelend en ik heb het gevoel dat ik steeds allemaal nare dingen moet doen. En de zetpillen poept Ruben meestal na een poosje uit en dan begint het hele ritueel weer opnieuw. Wat ik nog het ergste vind, zijn de joodduppels. Drie dagen lang moet Ruben drie keer per dag jodium krijgen om zijn schildklier te beschermen en in augustus bleek hij hier allergisch voor te zijn. Toen kreeg hij het oraal en ging hij kwijlen, werd hij misselijk en nadien ging zijn mondje stuk en gingen zijn lippen vervellen. Er is geen alternatief en bij de eerste gift door de sonde, verkleurt de sonde helemaal bruin en begint het hevige kwijlen al. Er zit niets anders op; we moeten erdoorheen...

 

Terug