Vierde dag, derde chemokuur

07-03-2013 21:23

Door het vele plassen en het onhandige karwei van wassen op bed, vraag ik de verpleging deze morgen om het grote bad! Ruben wordt al enthousiast als dit grote bad op onderstel binnen wordt gereden! Terwijl hij in zijn bedje wacht, vul ik het bad en even daarna zit meneer prinsheerlijk te poedelen. De controles verlopen vandaag ietwat onrustig, maar misschien komt dat omdat Ruben deze verpleegkundige niet zo goed kent. Zijn bloeddruk is ook aan de hoge kant, maar ik schenk er niet teveel aandacht aan, want Ruub was niet heel ontspannen en had zijn medicatie nog niet gehad. We zitten net te ontbijten of Frank komt binnenlopen en ik hoef niet te vertellen waar zij na het ontbijt heen gaan...

Ik ga even douchen in het huis en als ik terug kom in het ziekenhuis, ligt Ruben heerlijk te slapen. Maar liefst twee uur later wordt hij opgewekt wakker en eten we met elkaar een broodje. Vandaag weer een dag met één soort chemo en dus de mogelijkheid om even naar buiten te gaan. En zo spelen Frank, Ruben en ik gezellig in de speeltuin van het Ronald McDonald huis met Lisa, Daniël, Margrietha & Maud. Heerlijk om de kids zo te zien genieten en alles is voor een ogenblik weer even geheel ongecompliceerd. Ruben is snel moe en terwijl de anderen nog even naar de speelkamer van het huis gaan, brengen Frank en ik Ruben terug naar het ziekenhuis, waar hij om 16:30 uur vrijwel direct in slaap valt. Frank blijft bij hem en ik ga in het huis met Lisa en Daniël de heerlijke lasagne van Karin eten, bedankt meid! Daniël heeft in de speelkamer drie dezelfde zachte aapjes gevonden en die heeft hij naast elkaar op een triptrapstoel gezet. Wat is het toch een heerlijke kerel, zoals hij alles bedenkt! Hij logeert nog een nachtje bij Lisa en wil graag dat de aapjes meegaan. We besluiten aan een vrijwilligster van het huis te vragen of er eentje mee mag logeren en ze zegt: "eentje maar? En die andere twee aapjes dan?" Daniël glimpt van oor tot oor en samen met al zijn andere knuffels stopt hij de aapjes in een grote tas. Zo gaat hij weer heel gewillig met Lisa mee en in de avond stuurt Lisa mij een foto van mijn kleine grote aapje in bed, bezaait met alle knuffels!

Intussen zijn opa Leo & oma Marja bij ons. Ruben is erg opgejaagd en gunt zichzelf geen rust om te eten. Hij wil Nijntje lezen, maar zodra we dit boek pakken, wil hij een ander boek, dan bij mij zitten, dan drinken, dan weer lopen, gevolgd door een diepe zucht... Het is weer de bekende bijwerking van de medicatie tegen de misselijkheid. Hij weet gewoon niet wat hij met zichzelf aanmoet en dus wandelen oma Marja en ik met Ruben in de kinderwagen wat rondjes over de rustige gang. Het doet hem goed en na veel knuffels en kusjes zwaaien we opa & oma uit. Hoewel Ruben tweemaal twee uur geslapen heeft en nog niet zo lang wakker is, valt hij snel weer in slaap.

We zijn enorm dankbaar dat het zo goed gaat met Ruben! Terwijl alles en iedereen doorgaat, staat onze nu zo kleine wereld helemaal stil. Het is al bijna gewoon dat dit hier nu onze wereld is, dagelijkse kost. Als ik 's avonds vanaf het slaapbankje naar Ruben kijkt, besef ik wat een zegen het is om goede vooruitzichten te hebben. De kamers hier zijn goed geïsoleerd en ik hoor nauwelijks geluiden vanuit de andere kamers, maar vanaf de gang hoor ik elke avond kindjes vanuit de intercom onophoudelijk huilen en verpleegkundigen lopen af en aan. Deze kinderen van allerlei leeftijden, sommige met Neuroblastoom, maar in ieder geval allen met kanker, voeren één en dezelfde strijd. Hadden al deze kindjes maar zulke goede vooruitzichten als Ruben en hadden ze ook allemaal maar zóveel lieve mensen als wij hebben, om hen heen!

Terug