Vandaag kreeg nog een lang staartje...

11-03-2013 21:20

Het geschreven hoofdstuk van vanmiddag bleek nog niet klaar en kreeg nog een lang staartje...
Om 16.15 uur begint de pomp van het infuus te piepen en dat is ook het moment dat Ruben wakker wordt. Hij is heel verdrietig en dat is na alles ook niet zo gek. Ik druk op de bel en als er na en poosje nog niemand verschijnt, loop ik de gang op. Het is gewoon druk, maar Ruben mag afgekoppeld worden en helaas gebeurt dit in de onderzoekkamer. Dus meteen weer van streek, maar opgelucht dat de naald eruit mag. Ik vraag of de verpleegkundige de sonde wil checken, want vanmorgen kwam er niets door het slangetje terug. Hij blijkt niet goed te zitten en er wordt nog iemand bijgehaald. Samen halen ze de sonde een stukje terug en ik 'vecht' met mijn zoon om hem in bedwang te houden, wat voelt dit slecht. Hij kijkt me angstig aan en ik kan niets voor hem doen. Ik moet ervan huilen... De sonde moet meerdere keren en stukje heen en weer geduwd worden en uiteindelijk zit hij goed en hoeft hij niet helemaal opnieuw ingebracht te worden al was deze manier voor Ruben minstens zo naar. Op de kamer kalmeert hij en eet hij zelfs nog wat macaroni. Daarna weten we niet hoe snel we moeten vertrekken. En Ruben is blij wanneer hij om 17:30 uur goed en wel in de auto zit!
Thuis worden we verwelkomt door Daniël en opa Leo & oma Marja met pannenkoeken. Ruben komt samen met als ons tot rust. Het is nu avond en hij is al meerdere keren huilend wakker geworden. Door het vele huilen van vandaag klinkt hij schor. Maar komende dagen krijgt hij de kans om bij te komen!

Terug