Vandaag een jaar geleden...

20-08-2013 19:51

Vandaag is het 20 augustus 2013 en is het precies een jaar geleden dat ons zo rustige leventje patsboem op z'n kop stond... Als op mijn netvlies gegrift staat de blik van onze huisarts die een echo van de toen dertien maanden oude Ruben zijn dikke buikje maakt. "Dit is niet een normaal beeld voor een baby", luidt zijn diagnose. Zijn collega staat naast me en slaat verbijsterd als ik ben een arm om me heen. Met Ruben voorop de fiets ga ik naar huis. Niet veel later zitten Frank en ik met Ruben in het AMC en na een lichamelijk onderzoek, een longfoto en een echo, zet de verpleegkundige vier stoelen neer en daardoor weten wij meteen dat het mis is. Die avond al valt de term Neuroblastoom en in een opname van vijf dagen, volgt uiteindelijk de definitieve diagnose.

Als iemand mij toen had verteld dat het hele ziekteproces een jaar in beslag zou nemen, had ik het me waarschijnlijk niet voor kunnen stellen. Een onvoorstelbaar heftig jaar waarin de tijd soms langzaam voorbij kroop en dan weer voorbij vloog, maar alles wat we meemaakten was hoe verdrietig, spannend of mooi ook, alles voelde even intens! Een jaar waarin ik het gevoel had te degraderen naar enkel de rol van moeder van een kind met een levensbedrijgende ziekte. Ik vervulde niet langer die van Eline of vrouw van Frank, want bij alles had Ruben de grootste prioriteit. Maar alles alles alles doe je voor je kind(eren)!!! Dat we er nu op deze manier bijzitten is echt ongelooflijk. In de tijd rondom de ingrijpende operatie heb ik écht weleens gedacht: "Ik ga mijn kleine lieve schat toch niet verliezen???" Zo dankbaar zijn we dan ook dat onze Ruben heeft mogen genezen van Neuroblastoom kinderkanker. Van de 25 kinderen waarbij de ziekte zich jaarlijks openbaart, behoort Ruben Godzijdank tot de 5 die het overleven!

Zondag was het een jaar geleden dat wij met Daniël & Ruben, samen met familie en vrienden in de speeltuin van het Maximapark waren. Ruben hobbelde daar rond met een grote tumor in zijn buik en een gigantisch laag HB van 4,2 en wij hadden echt geen idee... Afgelopen zondag waren wij daar opnieuw en dat gaf toch wel een bezondere lading. Vandaag een jaar geleden balandden we in een razendsnelle achtbaan en we hebben er steeds even bij stilgestaan. We hebben niet echt iets bijzonders gedaan, immers is elk moment nu bijzonder!

Binnenkort zit ik niet langer in de ziektewet en door het opnemen van alle vakantieuren, krijg ik nog wat extra tijd en ruimte om thuis te kunnen zijn. Frank is door het vervallen van zijn functie, sinds de operatie thuis en door deze tijd met onze beide jongens door te brengen, hebben wij nu écht het gevoel dat we de verloren tijd in mogen halen! Half september volgen opnieuw onderzoeken en als die allemaal goed zijn, mag nadien de port-a-cath (onderhuids infuus) worden verwijderd. Dat is voor ons ook hét moment om de kraal met het bloemetje aan de KanjerKetting te rijgen, die staat symbool voor het succesvol beïndigen van de behandeling.

Terug