Spoedopname

01-02-2013 13:03

Ruben is deze nacht nog meer benauwd en nog meer aan het piepen dan de nachten hiervoor. Toch geven we hem niet de medicatie, want we weten nu dat Pseudokroep de boosdoener is en we gaan met hem in de badkamer vol stoom zitten, wat gelukkig ook verlichting geeft. Opa Leo komt 's morgens om even bij Ruben te zijn wanneer ik Daniël naar peuterspeelzaal Pino breng. Een afweging die ik maak, want daar lopen ook kindjes die iets onder de leden kunnen hebben. Maar Daniël zijn leventje moet ook doorgaan en door wel te gaan, is hij ook even uit de situatie en kan ik me volledig op Ruben richten. Ik geef Ruben de medicatie en hij begint direct te spugen en ik zie dat opa Leo zijn hart breekt, wanneer hij zijn kleinzoon zo ziet worstelen. Als Ruben wat rustiger is, breng ik snel Daniël weg en wanneer ik terug kom, zie ik Ruben half zittend op de bank slapen. Arm ventje... Ik geef hem de joodruppels via de sonde en hij wordt wakker en begint te spugen. Ik bel het ziekenhuis dat dit echt geen doen is en het advies om de druppels op te lossen in hele zoete limonade maakt voor even wel wat verschil. Ruben wil zelfs niet meer aan de borst drinken en ik kolf de melk af om het vervolgens door de sonde te geven. Soms houdt hij het binnen en soms ook niet.

Oma Marja haalt Daniël op uit peuterspeelzaal Pino, eet een broodje met ons en hoewel ze het wil afzeggen, gaat ze op mijn aandringen toch tennissen. Daarna komt ze meteen weer naar ons toe en Ruben heeft net weer de medicatie uitgespuugd en wat huilt hij. Ik wordt er moedeloos en onzeker van! Ook in limonade lukt het niet om alles te geven en mijn moedergevoel zegt dat het zo de verkeerde kant op gaat. Ik bel met onze kinderoncoloog Dr. Haveman en omdat het bijna na vijfen is, moeten we ons melden bij de spoedeisende hulp. Daniël snapt er niets van en is het er niet mee eens dat hij thuis moet blijven. Gelukkig blijft oma Marja bij hem en opa Leo brengt ons weer richting Amsterdam.

We zijn snel aan de beurt en de huisarts meet de bloeddruk die wanwege de onrust bij Ruben erg hoog is, maar het zuurstofgehalte blijkt nog in orde te zijn. We krijgen snel een kamertje toegewezen waar we moeten wachten op de kinderarst. Een co-assistent onderzoekt Ruben en stelt allerlei (onzin)vragen, ondertussen valt Ruben in mijn armen in slaap. Het duurt allemaal erg lang voordat de daadwerkelijke kinderarts komt. Daar is ze eindelijk en ze onderzoekt Ruben en vindt hem er erg ziek uitzien, toch kunnen we vanwege allerlei procedures niet meteen naar boven. Ruben valt meerdere keren in slaap en is totaal uitgeput. De port-a-cath wordt aangeprikt en daaruit wordt bloed afgenomen. We zitten in een isolatiekamer omdat Ruben in aplasie verkeerd, maar meedere keren komen verpleegkundigen iets pakken uit de kast en ik vind dat maar een vreemde manier van isolatie. Vijf (!) uur later en dus om 22:00 uur mogen we eindelijk naar de afdeling kinderoncologie, terwijl iedereen toch meteen zag dat Ruben opgenomen moest worden... Gggrrrrrr!!!

Hoe onrustig Ruben van alle medische handelingen, verpleegkundigen en artsen is op de spoedeisende hulp, zo vertrouwd voelt hij zich in de kamer die we op de afdeling toegewezen krijgen. Hij wil meteen vanuit zijn bed Bumba kijken en ik zie herkenning wanneer hij zijn vaste verpleegkundige ziet! Wat zijn we hier in goede handen, de beste plek voor nu en het voelde niet eerder zo goed om hier te zijn!

Frank en ik krijgen een broodje, want we hebben nog altijd niet gegeten. Daarna gaat Ruben slapen en Frank keert huiswaarts.

Terug