Snel van start

21-12-2012 21:33

Wat een dag weer, temeer omdat mijn nacht ook niet geweldig was. Om 12:30 uur lopen we de lift op de achtste verdieping uit en gaan we naar de afdeling waarvan ik hoopte dat ik er nooit naar toe zou hoeven: Kinderoncologie. Niks is minder waar, maar we moeten proberen om het niet te zien als iets akeligs, want hier gaat onze Ruben beter worden!

We hebben een gesprek met een uroloog over het eventueel wegnemen van stamcellen uit zijn testikels. Mocht blijken dat Ruben door de chemokuren onvruchtbaar zal zijn, dan kunnen ze die stamcellen terugplaatsen. We hebben het hele technische verhaal gehoord en zijn verbaasd over de mogelijkheden.

Na dit hele verhaal hebben we een gesprek met onze kinderoncoloog Dr. Havenman. Ruben zijn bloeddruk is nog hoger dan gisteren en vanavond zijn we gestart met bloeddrukverlagende medicatie. De rechternier wordt zodanig afgekneld dat het bloed niet goed circuleert, wat de bloeddruk verhoogt. Best wel zorgelijk allemaal en dus maandag weer bloeddruk meten. Woensdag 26 december wordt Ruben al opgenomen, donderdag wordt de port-a-cath geplaatst en nemen ze de stamcellen weg. Vrijdag wordt er al gestart met de eerste chemokuur. Dat is erg snel allemaal dat we er wel een beetje van schrikken. Maar meer nog van het feit dat de chemokuur maar liefst zeven dagen duurt! Gedurende die zeven dagen, worden drie verschillende kuren gegeven. En op sommige dagen mag Ruben zijn kamer niet af. Hij wordt dus minimaal 9 dagen opgenomen!

Al met al waren we pas om 17:30 uur weer thuis. Het had eerder kunnen zijn, als het in de apotheek van het AMC niet zo lang (1,5 uur) had geduurd. Gelukkig kwam Opa Leo om 13:00 uur en nam hij Ruben lekker mee naar huis.

Heel wat allemaal en we kunnen niet op twee plekken tegelijk zijn. Ik vind het ook best wel moeilijk voor Daniël. Hij hangt al zoveel aan mij en zal mij meer niet dan wel zien:-( Het komt vast allemaal goed en ik moet het maar over me heen laten komen, maar ik maak me gewoon zorgen.

Er wordt heel lief vaak gevraagd wat men voor ons kan betekenen. Een keer een maaltijd koken voor thuis of in het ziekenhuis, stellen we zeer op prijs. Zowel thuis als in het ziekenhuis moeten we dat anders toch zelf regelen. We zien ook best wel op tegen de momenten dat we alleen zijn met Ruben en min of meer opgesloten zullen zitten in de kamer. Het zou ons zeker verlichten als er bezoek komt en we bijvoorbeeld heel even naar beneden of naar buiten kunnen.

Alle reacties persoonlijk, of via internet zijn hartverwarmend en heel erg fijn! Allemaal bedankt!!!

Terug