Sneeuwpret

17-01-2013 22:33

We dobberen langzaam naar de tweede chemokuur toe.

Maandagmiddag begon het te sneeuwen en heb ik de jongens goed ingepakt mee naar buiten genomen. Daniël had pret voor tien en gehuld in zijn skipak rolde hij door de sneeuw. Ruben genoot ook mee vanuit de wagen. Zijn haartjes vallen nu toch echt wel uit. We treffen ze overal aan, maar vooral aan onze kleding en lijkt wel of we een kat in huis hebben. Gelukkig bestaat er zoiets als een muts, met deze temperaturen een veelgezien hoofddeksel.

Dinsdagochtend dwarrelden weer urenlang zachte vlokken sneeuw uit de lucht. Frank doet er maar liefst anderhalf uur over om bij zijn werk te komen en ik besef dat het voor mij nog een hele klus wordt om op tijd in het AMC te arriveren en ik houd er al niet zo van om zelf te rijden wanneer het glad is. Ineens gaat de telefoon en belt onze kinderoncoloog Dr. Haveman en zegt dat vanwege de sneeuw, het tijdstip van onze komst niet uitmaakt. Een paar minuten later belt ze weer en zegt dat we ook wel morgen kunnen gaan bloedprikken. Als het enkel en alleen om het bloedpriken gaat opper ik dat we ook wel hier in Mijdrecht kunnen gaan prikken en dat vindt ze prima. Fijn zo'n arts die zo met ons meedenkt! En dus genieten we in de middag opnieuw van de sneeuw: Daniël & Ruben samen op de slee, wat een rijkdom!

Woensdag ga ik met Lisa en Daniël & Ruben bloedprikken. Ik vraag om een vingerprikje, maar als ik had geweten dat er zoveel bloed nodig was, had ik liever gehad dat het uit Ruben zijn arm werd gehaald. De verpleegkundige knijpt druppel voor druppel uit Ruben zijn vinger en hij laat goed weten dat het geen pretje is. Gezien zijn leeftijd ziet ze het ook niet zitten om het alsnog uit zijn arm te halen. De volgende keer rijd ik wel 20 kilometer verder naar het AMC, waar het altijd zo is gepiept. Ruben valt moe in zijn bedje in slaap, maar wordt na een uurtje huilend wakker en tot mijn schrik heeft hij de sonde eruit getrokken. Ik bel met het ziekenhuis en met spoed worden de bloeduitslagen opgevraagd, ondertussen licht ik de kinderthuiszorg in. Als de waarden te laag zijn mag er geen nieuwe sonde in worden gebracht. Als er namelijk een wondje in Ruben zijn neus zou ontstaan, zou het bloeden moeilijk stoppen. De waarden blijken prima in orde. Het HB-gehalte was vorige week 6,4 en is nu zelfs 7,6. Ook is hij uit aplasie en er werden zelfs nieuwe cellen gezien. Dit alles bewijst maar weer eens wat een sterk ventje ons is gegeven en wat de borstvoeding hem ten goede komt! Ruben mag met de meeste medicatie stoppen en hoeft daarom nu geen nieuwe sonde. Dat is fijn voor het ventje, want prettig is anders. Maar ook voor ons is Ruben zonder slangetje weer wat meer herkenbaar als onze vertrouwde Ruub. De bloeddrukverlagende medicatie neemt hij tweemaal per dag wel in een Danoontje.

De koffer is gepakt en morgen (vrijdag) om 10:00 uur worden we in het AMC verwacht en gaat de tweede kuur van zeven dagen van start. Daniël gaat eerst nog naar peuterspeelzaal Pino en komt later met opa Leo & oma Marja onze kant op. We zijn er iets rustiger onder dan bij de eerste kuur. We weten meer wat ons te wachten staat in het ziekenhuis en wat we mogen verwachten van het Ronald McDonald huis. Ook is Ruben zijn buik aanzienlijk geslonken en daar doen we het allemaal voor! 

 

Terug