Sinterklaas brengt ons goed nieuws!

05-12-2013 19:55

Vandaag hebben we om 09:00 uur een afspraak op de afdeling Radiologie. Ruben weet ervan en zegt in de auto een paar keer: "Wil naar huis toe!" Ik vertel hem dat we naar de "Nijntje televisie" gaan en zo hebben bij ons alle wachtkamers een speciale naam. De wachtkamer van de kinderpoli oncologie heeft als thema zee en noemen we "De Boot" omdat er een grote boot staat. Bij de andere wachtkamer met het aquaruim, zeggen we altijd dat we bij "De vissen" gaan spelen en radiologie heeft een speelgoed televisie van Nijntje. Op die manier weet Ruben waar hij aan toe is. Van lang spelen komt het niet, want we mogen meteen mee naar binnen voor een echo van Ruben zijn buik. Hij wil deze keer absoluut niet op het bed liggen. De radioloog en ik houden Ruben in bedwang en ik zeg tegen Ruben dat de dokter zijn buikje moet zien en dat hij zich nu gewoon maar even over moet geven. En dat doet hij vervolgens en dat terwijl de radioloog zei toen Ruben zo tegenstribbelde dat ik me maar moest voorbereiden op alleen maar weerstand. Maar met Ruben valt echt wel te onderhandelen, zo blijk nu maar weer. Frank heeft wat dingen opgehaald bij de kinderpoli oncologie en komt halverwege het onderzoek binnen. Na de echo volgt de gebruikelijke longfoto en Ruben blijft keurig stilstaan. De kleine kaartjes als beloning vallen weer goed in de smaak! Ruben is blij dat hij eindelijk weer wat mag eten. Tot slot gaan we bloedprikken en omdat Ruben geen port-a-cath meer heeft, wordt het een vingerprik. Ook hier geldt dat een goede voorbereiding alles een stuk soepeler doet verlopen. "Ruben, deze mevrouw maakt zo eerst je vinger schoon, dan krijg je het prikje, bakje eronder en daarna is het klaar en krijg je een pleister." Die knapperd geeft geen kik! Vanwege de Sinterklaas mocht Ruben een kadootje uitzoeken. Hij koos een pakketje met vissen erin en trots houdt hij het kadootje omhoog bij iedereen die we passeren.

Het verwijderen van de port-a-cath is ook naderhand heel goed verlopen. Hoewel het wondje eerst nog wat onrustig was, geneest het nu goed en heel voorzichig durven we Ruben na een jaar weer onder beide okels op te tillen. Hier keek ik zelf best wel na uit! Ruben is ook heel blij dat hij verlost is van dat ding. Iedereen die het wil horen, heeft hij al vertelt dat "het kastje" eruit is en bij peuterspeelzaal Pino liep hij met zijn jas nog aan, direct naar de juf om het vol blijdschap te vertellen!

Gisteren was ik aan het werk en is het Frank niet gelukt om door middel van de zakjes, genoeg plasjes op de vangen. Daarom gaan we nog even naar afdeling F8Zuid Kinderoncologie, omdat ze daar de speciale pleister hebben waarop de zakjes goed hechten. De voorbereidingen voor het Sinterklaasfeest zijn hier al in volle gang. Ernst & Bobbi zullen straks zoals elk jaar Sinterklaas en de Zwarte Pieten verwelkomen. Het ziet er gezellig uit! Op de afdeling maken we (lees vooral Ruben is aan het woord) even een praatje met een verpleegkundige. Als we teruglopen over de gang heb ik een brok in mijn keel. Hoewel het er op het eerste oog gezellig uitziet, horen deze kindjes thuis Sinterklaas te vieren. Ik kan me het gevoel van andere ouders goed voorstellen. Kerst 2012 en Oud&Nieuw lag Ruben ook op F8Zuid en dan maak je er maar het beste van. Je bent overgeleverd en je hebt maar één wens voor je kind, aan de andere kant kan het je eigenlijk ook niet echt meer schelen wat voor dag het is.

Komende dinsdag gaan we opnieuw 24 uur urine verzamelen en dan zijn Frank en ik allebei thuis. In de middag belt onze kinderoncoloog Dr. Haveman. "Een mooi Sinterklaaskado voor jullie, want de echo en de longfoto zien er prima uit!!!" Wat een heerlijk nieuws weer! Het urine onderzoek laat nu wel wat langer op zich wachten, maar we hebben er vertrouwen in dat deze uitslag ook in orde zal zijn. Half februari herhalen we het hele riedeltje opnieuw.

Afgelopen weekend vierden we heel gezellig Sinterklaas en dit soort dagen besef je wat een zegen het is als je kind weer gewoon kind mag zijn! Eigenlijk besef je op het moment dat het weer goed gaat, pas écht wat er allemaal is gebeurd, eerder laat je het gewoonweg nog niet toe. Frank en ik begrijpen de definitie van het begrip "verwerkingsproces" ineens een stuk beter. De rest van de feestdagen dit jaar zullen wel een extra lading hebben, gezien het feit dat we ze vorig jaar vol onzekerheid, allen in het ziekenhuis doorbrachten. Zo herinnert de geur van de oliebollenkraam bij de liften in het AMC mij aan alles van vorig jaar, net zoals de muziek van de straatmuziekant met zijn harmonica. Ruben die vanuit de kinderwagen zo vaak had mee zitten deinen. Vorig jaar overhandigde deze gelovige man mij een kaart met een kerstgroet erop, wat me zonder dat hij het wist ontzettend raakte. Vanuit onze kamer in het Ronald McDonald huis hoorden ik hem steeds zijn vaste repertoire spelen en dikwijls passeerde ik hem. Zijn muziek maakte mij van binnen rustig en vandaag zat dezelfde man weer te spelen...


 

Terug