MRI-scan is goedverlopen

19-02-2013 21:31

Deze morgen staan we vroeg op en moet ik Ruben wekken uit een nog hele diepe slaap. Aankleden en verdovende Emla op de port-a-cath smeren en dan richting AMC. Frank zet ons af en gaat even een paar uurtjes werken, want uit ervaring weten we dat de eerste uren meestal bestaan uit wachten en nog eens wachten. Om 08:00 uur meld ik Ruben netjes aan in het centrum voor dagopname, waarna hij lekker kan gaan spelen in de geweldig leuke wachtkamer. Helaas ben ik Ruben zijn neusspray vergeten, maar die mag ik alsnog gaan kopen in de apotheek van het ziekenhuis.
De verpleegkundige komt wat vragen stellen, maar Ruben wil per se dat ze eerst met de oorthermometer die voor hem ligt, zijn temperatuur opmeet;-) Hij maakt er een spelltje van om de potloden op de grond te gooien en de verpleegkundige ze steeds opnieuw voor hem oprapen. Fijn dat Ruben zo op zijn gemak is!

Om 10:00 uur (!) worden we pas opgehaald om naar de afdeling röntgen te gaan. We treffen de anesthesist die we kennen van eerdere scans en zij wordt geroemd als beste anesthesist bij de kinderen, lucky we! Ze wil eerst de port-a-cath aanprikken. Ruben is heel dapper en dus klap ik voor hem en de verpleging om ons heen, klapt met mij mee. Dit kan Ruben wel waarderen, want er verschijnt een trotse glimlach op zijn gezicht. We gaan nog even spelen totdat we opnieuw worden geroepen. Ik vermeld nog maar even dat Ruben vaak snel zuurstof nodig heeft. Zittend op mijn schoot krijgt Ruben via de port-a-cath het slaapmiddel toegediend en valt snel in slaap. De anesthesist merkt dat hij meteen zuurstof nodig heeft en pakt het zuustofmasker erbij. Ze vindt het fijn dat ik het nog even gezegd had, want nu kon ze er meteen op inspelen. Door de snelle handelingen, zag ik geen kans om Ruben een kus te geven en verlaat ik een beetje verloren de kamer. Ik ga ik de hal van het ziekenhuis zitten, maar het is me veel te druk en dus probeer ik rust en stilte te vinden in de gebedsruimte. Zittend bij een waterornament bid ik tot de liefdevolle Vader voor mijn kleine mannetje en ik voel tranen over mijn wangen lopen, een ontlading voor de spanning.

Om 11:00 uur ben ik weer ik de wachtkamer bij de afdeling röntgen en geen minuut later komt Frank aanlopen. We mogen bij Ruben en hij ligt lekker op zijn zij te slapen. Hij heeft het zuurstofmaskertje nog nodig naast zijn gezicht, maar zijn ademhaling is rustig. Ik kijk op de monitor en vraag naar de bloeddruk. De verpleegkundige lacht en zegt dat we al aardig gehospitaliseerd zijn. Hoewel ik weet dat ze het niet zo bedoelt, kwetst het me een beetje en ik vertel haar dat Ruben twee keer met koorts uit de narcose wakker is geworden. De laaste keer was hij lang onstabiel en erg benauwd, randje intensive care, zoals de artsen zeiden. Er zijn dagen geweest waarbij hij aan de monitor lag en zijn bloeddruk dag en nacht om de haveklap gemeten werd. Ze zegt het te snappen, maar het blijft belangrijk te kijken naar het kind. Daar ben ik het helemaal mee eens maar hé, we hebben het hier over ons kind en maanden lang hebben we met vol vertrouwen weinig aan Ruben gemerkt en niets was minder waar, de tumor was gegroeid.

Ruben slaapt lang en aan mij de vraag of ik hem onder zijn voetje wil kriebelen, zodat hij een beetje kan ontwaken. Het doet hem weinig, maar uiteidelijk wordt Ruben heel rustig wakker. Na een poosje horen we dat hij al mee naar huis mag. We hebben er een goed gevoel bij en we vertrekken in de wetenschap dat het volgende kindje na een MRI-scan spoedig deze kamer nodig heeft. Het is goed, home sweet home!

Thuis wil Ruben met de treinbaan spelen en met nog wat wiebelende beentjes loopt hij door de kamer. Hij is blij als Lisa en Daniël binnenkomen. Zij hadden een super leuke ochtend bij Chimpie Champ. Heerlijk dat Daniël zo genoten heeft van dit verzetje! De jongens en ik gaan even slapen en Ruben wordt drie uur later om 17:30 uur pas wakker. Er is nagenoeg niets aan hem te merken. Wat een zegen weer, die gebedsruimte is er niet voor niets!

We sluiten deze dag af met heel leuk nieuws! We zijn gebeld van Stichting De Opkikker. Half maart staat er voor ons als gezin, een Opkikkerdag gepland. Aanstaande donderdag komen er twee dames (de wenshalers) onze wensen inventariseren. Bijna alles kan zoals het vervoer per limousine of helicopter, het voeren van de dieren in de dierentuin enzovoort. We zijn dus flink aan het brainstormen was vooral leuk is voor Ruben, maar ook Daniël zijn mening telt. Dus als iemand nog leuke tips heeft?! Alleen al denken aan dit uitje in het vooruitzicht, geeft zo'n vreugdevol gevoel!

Terug