MRI-scan gaan niet door

04-02-2013 20:11

Ruben moet deze ochtend nuchter zijn en hoewel hij nog in diepe slaap is, maak ik hem wakker. De verpleegkundige voert de gebruikelijke controles uit, behalve het bloeddruk meten en Ruben roept een paar keer wijzend naar zijn arm: "Brrrrrr!" Om 08:30 komt kinderoncoloog Dr. Haveman de kamer binnen en ze vindt Ruben er veel beter uitzien, dan voor het weekend! Ze luistert naar zijn longen en volgens haar kan de geplande MRI-scan wel doorgaan, maar ze neemt voor de zekerheid contact op met de anesthesist. Even later niest Ruben een paar keer flink en vervolgens blijft hij snotteren. Als Dr. Haveman nogmaals de kamer binnenkomt vertel ik dit en ze zegt dat de anesthesist het niet verstandig vindt om Ruben onder narcose te brengen. Met de punctie en met het plaatsen van de port-a-cath is Ruben tot twee maal tot uit de narcose gekomen met hoge koorts. Die laaste keer had hij het daarbij benauwd en een hoge hartslag en bloeddruk. De anesthesist haalde aan dat Ruben toen op het randje zat om naar de intensive care te gaan en waarom zouden we hem dan in gevaar gaan brengen, nu hij hier opgenomen is met speudogroup??? Een seconde baal ik, want ik had me erop ingesteld. Maar deze man heeft hartstikke gelijk en waakt over de veiligheid van óns kind.

Gelukkig is de voedingsassistente er nog en kan ik nog even snel een ontbijtje voor Ruben scoren. De verpleegkundige gaat zoals elke ochtend in visite met de oncologen en de zaalarts en gaat haar best doen dat we naar huis mogen. Frank is inmiddels bij ons en gaat even met Ruben spelen en zo kan ik vast was spulletjes inpakken, want na vier nachtjes ziekenhuis sleep je toch weer heel wat mee. De soep van Kira ligt in een zak op een bord te ontdooiien en eten we met een beetje geluk vanmiddag gewoon thuis op! De verpleegkundige komt vertellen dat we inderdaad naar huis mogen! Nog even bloed afnemen uit de port-a-cath en dan de naald eruit. Ruben meteen huilen in de onderzoekkamer, maar ik vertel hem dat alle pleisters eraf mogen en dat we die in de prullenbak gaan gooien en daarvan wordt hij rustiger. Het bloedafnemen duurt hem echter te lang en hij begint weer te huilen. Er komt weer geen bloed terug en na vele pogingen, wordt de naald eruit gehaald en wordt het helaas toch een vingerprikje. Het is nog even wachten op de uislagen, maar hoogstwaarschijnlijk is Ruben uit aplasie en dus haald de verpleegkundige met een vliegensvlugge beweging de sonde eruit! Dit moet wel een gevoel van vrijheid geven en anders wel voor ons, want Ruben hoeft in plaats van de negen soorten medicatie, nu alleen nog maar twee keer per dag de drie bloeddrukverlagers.

Als we de hoofdingang van het ziekenhuis uitlopen, zien we verschillende mensen van de KWF kankerbestrijding en beseffen we ons dat het wereld kanker dag  is. Ze vragen Frank waar hij blij van wordt en op een groot bord schrijft hij: "Dat mijn kind beter mag worden!" Best confronterend weer, maar goed dat er zo'n dag is. Of we lid willen worden??? "Nee, dank u we houden het liever even bij Villa Joep."

 

Terug