Het goede nieuws van het slechte nieuws

25-08-2012 00:00

Voor de vierde keer krijgt Ruben de medicijnen en we zijn blij dat dit de laatste keer is. Helaas moet Ruben ze uiteindelijk zes keer en inmiddels is zijn mondje er stuk van en zijn lippen rood en gezwollen. Hij kan niet eens meer duimen. De aversie voor artsen en verpleegkundigen wordt steeds groter, of eigenlijk voor iedereen in een witte jas. Desalniettemin zwaait Ruben vrolijk wanneer ze de kamer weer verlaten.

Om 15:30 uur hebben we weer een gesprek en horen we dat er geen uitzaaiingen zijn en dat de neuroblastoom niet in de catogorie hoog-risico valt. We zijn zo opgelucht, want van al het slechte nieuws, is dit toch écht het goede nieuws. We mogen straks naar huis!

We pakken alle spullen in en gaan lekker naar huis. In het ziekenhuis geef ik Ruben zelf een zetpil, omdat hij zo’n last heeft van zijn mondje. Thuis geven hem voor de laatste maal de vervelende medicijnen. Hij slaapt best goed die nacht, maar houdt last van zijn mondje.

Terug