Het begon met een dikke buik...

20-08-2010 00:00

In het weekend van 18 en 19 augustus 2012 genieten we als gezin van twee volle dagen aan het strand. Geheel onbezorgd zijn we en gelukkig maar, want op dat moment weten we nog niet dat vanaf de volgende dag ons zo kalme leventje op z'n kop zal staan.

Het is ons opgevallen dat Ruben al een tijdje een dik opgezet buikje heeft. Voor de zekerheid ga ik maandag 20 augustus naar de huisarts. Die deelt mijn mening en maakt een echo. Hij ziet meteen dat er iets niet goed is en zegt: “Wat ik zie is geen normaal beeld voor een baby.” Zo die boodschap komt goed aan en daarmee fiets ik naar huis... Binnen een uur gaat de huisarts terugbellen om te vertellen naar welk ziekenhuis we moeten gaan. Ondertussen bel ik Marja zodat zij Daniël uit de peuterspeelzaal op kan halen en bel ik Frank.

Tegen de middag melden we ons op de afdeling kinderspoed in 't AMC en wordt Ruben onderzocht door twee kinderartsen. Al dat gedoe aan zijn lijf, vindt hij maar niets. Om 15:30 uur volgt een longfoto en een echo van zijn buik. Ruben huilt hard en ik krijg geen kans om mee te kijken met de echo, dus nog geen idee wat ze zien. Later die dag komt de eerste kinderarts en een verpleegkundige met ons praten. Ze gaan tegenover ons zitten en dat op zich voelt al fout. "We hebben geen goed nieuws! We zien in de buikholte van Ruben een groot ruimte-innemend gezwel." Ruben wordt opgenomen en eerst denken we aan één enkel nachtje, maar nee de rest van de week zullen we hier verblijven.

Eenmaal op de afdeling komt een verpleegkundige ons allerlei praktische dingen vragen zoals wat Ruben zijn slaaptijden zijn en wat hij eet en drinkt. We krijgen niet eens de kans om het slechte nieuws tot ons door te laten dringen, laat staan om iemand te bellen en zitten direct in de allergrootste achtbaan die er bestaat!

Ruben krijgt een plaszakje om 24 uur lang urine te sparen. Tevens worden zijn temperatuur en bloeddruk een aantal keer gemeten. Later komt kinderoncoloog Dr. Haveman, Dr. Colenbrander en nog iemand langs. Ze kijken bedrukt en vertellen dat ze aan een neuroblastoom in de buikholte denken. Er moet 24 uur urine gespaard worden. Een neuroblastoom scheidt bepaalde stoffen uit in urine.

Frank gaat naar huis en ik blijf verslagen achter met Ruben. Wat een nacht zeg en dat plaszakje dat steeds loslaat en dan weer het slangetje dat lekt, zo wordt het niks met die urine die nodig is...  Om 04:30 uur mag Ruben nog een laatste borstvoeding en nadien moet hij nuchter blijven voor de MRI-scan die voor morgen gepland staat.

Terug