Samen een nachtje IC

19-06-2013 12:55

Het is maandagavond 23:30 uur en de avonddienst zit erop en we maken kennis met de verpleegkundige die vannacht voor Ruben gaat zorgen. Het is duidelijk dat Ruben ondanks de medicatie niet confortabel is. Ze stelt voor dat ik bij wijze van uitzondering, bij Ruben blijf slapen. De verpleegkundige van de avonddienst is het er niet mee eens, want volgens protocol bla bla bla... Maar nu is het de verantwoordelijkheid van de nachtdienst en die staat het toe. Bij elke pijnscheut hebben Frank en ik Ruben getroost en gesteund en dan zou hij het vannacht enkel met de verpleeging moeten doen??? Ik ga wat spulletjes pakken in het huis en terug bij Ruben, staat er een stretcher naast zijn grote volwassenen bed.

Ruben kan de slaap niet zo vatten en als hij toch even wegdommelt, is hij steeds opnieuw weer wakker. Hij laat zich goed troosten en de pijnmedicatie wordt stapsgewijs opgehoogd. Inmiddels krijgt hij aardig wat morfine, maar toch blijft hij pijnlijk. Het lukt mij om kalm te blijven en er voor Ruben te zijn.  Ik zeg hem dat hij het goed doet en dat ik snap dat het niet meevalt, maar dat ik bij hem ben. Niets is mij te veel, want je kind is je alles! Ik pak Ruben zijn beide handjes en bid met hem.

Tussen 01:00 uur en 04:00 uur slapen we toch een beetje en daarna steekt de pijn opnieuw op en Ruben krijgt weer wat de pijn moet doen afnemen. We slapen weer en om 06:00 uur roept Ruben dat hij televisie wil kijken. Hij kijkt meer wakker uit zijn oogjes en heeft minder pijn. Hij ligt lekker televisie te kijken en dan komt Frank eraan. Hij heeft ook niet zo lekker geslapen. Ik eet een broodje en ga daarna even naast Ruben liggen. De arts komt kijken en vindt dat Ruben behoorlijk wat medicatie krijgt, maar is verder wel tevreden. We kijken de dag verder even aan om al dan niet terug naar de afdeling te gaan.

 

Terug