Derde dag, derde chemokuur

06-03-2013 20:12

Vannacht een rustige nacht, want de verpleging nam de verschoningen op zich en ik hoefde er slechts één keer uit voor Ruben. Om half 8 staan we op, kijkt Ruben wat televisie en worden de controles uitgevoerd. De bloeddruk lijkt te zakken en dat geeft hoop en al wil ik niet op de zaken vooruit lopen, dit kan betekenen dat deze kuur voldoende is. Ruben zijn laatste haartjes vallen sinds gisteren uit en hoewel hij lange volle wimpers heeft, zie je het daar ook uitdunnen. Dat dit zo rap verder uitvalt, geeft aan dat de haarzakjes al heel broos waren en direct op de chemo reageren. Hopelijk is de Neuroblastoom ook al broos en wordt deze nu ook extra aangevallen door de dosis chemo.

Het ontbijt is om 09:00 uur en dat is naar mijn zin aan de laatachtige kant op een kinderafdeling. Als we net zitten, kom het prikteam binnen en wordt er bloed uit Ruben vinger gehaald. Ze schuiven zomaar zij bord opzij en Ruben laat goed van zich horen dat zijn bord weer netjes terug moet waar hij stond, goed zo knul! Het prikken bevalt hem helemaal niet en hij zwaait bij voorbaat al naar de dames en wijst hen de knop van de schuifdeur, vertrekken maar! Veel zin in ontbijt heeft Ruben niet meer en dus gaan we spelen in de speelkamer en hij is heel blij als Frank en Daniël binnenlopen. Hij gaat heerlijk kleien met de vrijwilligster. Ruben is minder opgejaagd dan gisteravond en loopt lekker in het rond. Zo fijn dat hij zich goed voelt!

Om 11:00 uur ligt Ruben net een kwartier te slapen of de verpleegkundige komt zeggen dat de cardioloog nú de echo wil maken. Ik maak Ruben wakker en enigszins chagrijnig neem ik hem mee in de wagen naar de tweede verdieping. Ruben begint meteen te huilen en wijst naar de deur. Deze geduldige cardioloog heeft heeft al tweemaal eerder een echo van Ruben gemaakt en zegt dat hij nog wel even wat op de computer gaat doen, zodat Ruben kan kalmeren. Na vijf minuten stel ik voor om toch maar te beginnen, want Ruben blijft onrustig doordat hij weet dat er iets gaat gebeuren. Pffff hij is zo overstuur en het onderzoek zelf valt best mee, maar het is pure angst. De cadioloog ziet het slangetje van de port-a-cath maar alleen een gedeelte, dus hij kan er niet zoveel over vertellen, maar hij ziet gelukkig geen bloedpropje. Ik weet ook niet zo goed wat we hiermee moeten en we horen er vandaag verder niets meer over terug. Terug op F8Zuid wordt Ruben weer aangekoppeld en hij is nog altijd onrustig. Ik leg hem maar weer in bed en ga zelf ook even liggen. Echt rustig liggen we niet, want de infuuspomp geeft steeds een alarm en omdat Ruben vandaag drie soorten chemo en tal van andere medicatie krijgt, wil de verpleegkundige bij het kraantje op heuphoogte iets toedienen. Ruben wordt weer half wakker van het gerommel en later wordt de infuuslijn gesplit, zodat er meerdere dingen tegelijk gegeven kunnen worden en weer gaan de pomp een paar keer af en steeds moet ik op het belletje drukken. Heel knap vind ik het dan ook dat Ruben al met al nog anderhalf uur kan slapen!

Ondertussen heeft Daniël een uurtje in het huis geslapen en gaat in de middag met Jeaniene, Anouk, Claudia, Cleo, Dione & Frank naar Nijntje de film. Hij heeft hem al een keer gezien, maar volgens Frank zat hij er weer helemaal in. Als we wakker zijn, komt Lisa en ga ik even wandelen. Ik bel oma Marja die met opa Leo onderweg is of ze eerst even met mij een ommetje willen doen. Het is stil aan de andere kant van de lijn en dus vraag ik of ze liever eerst naar Ruben gaan en oma Marja begint te lachen en zegt vervolgens dat opa Leo misschien wel even wil wandelen. Ze zijn zo begaan met het kleine mannetje en willen hem dolgraag zien. Toch maken we met elkaar een klein wandelingetje en gaan dan gauw naar Ruben. Hij zit lekker bij Lisa op schoot televisie te kijken. Terug in het huis, spelen alle kids in de ballenbak en ondertussen warmt de lasagna van Claudia op in de oven. Drie meiden en één jongen eten aan een eigen tafel en hebben schik voor tien!

Met z'n allen gaan we nog even bij Ruben kijken. Misschien een beetje druk denken we nog van te voren, maar de kinderen passen zich aan aan de sfeer van het ziekenhuis en het is heel gezellig en waardevol! Daarbij heeft Ruben weinig last van drukte, want meneer gaat zo zijn eigen gang. Claudia neemt de infuuspaal even van mij over en ervaart dat het best heel wat is om die watervlugge Ruben te volgen met een infuuspaal en de lijn waar hij gemakkelijk in verstikt raakt. Ruben wil lopen, klimmen op de kussens en er weer vanaf springen, wat een energie! Iedereen een dikke zoen en dan gaat hij lekker slapen! En Daniël logeert vannacht bij Lisa, zodat hij morgenochtend naar de peuterspeelzaal kan gaan.

Terug