De vlag hangt uit!

27-11-2013 21:44

Donderdag 31 oktober zijn weer in het AMC. Elke zes weken hebben we een afspraak met onze kinderoncoloog Dr. Haveman. Zij onderzoekt Ruben en er wordt bloed afgenomen. Elke drie maanden wordt een echo en een longfoto gemaakt. Ook deze keer is Ruben weer lekker aan het spelen in de wachtkamer. Onze oncoloog is heel tevreden en stelt voor dat we een afsraak maken bij de chirurg. Na deze afspraak kunnen ze Ruben begin 2014 inplannen om de port-a-cath (PAC) te laten verwijderen en dat is fantastisch nieuws! Ruben zijn PAC wordt weer doorgespoten en er wordt bloed uit afgenomen. Het gaat prima en Ruben mag een kadootje uitkiezen. Hij kiest de DVD "Het paard van Sinterklaas" en is er helemaal blij mee. Het gaat ook echt heel goed met Ruben. Hij is minder moe en houdt beide ochtenden nu ook vol op de peuterspeelzaal.

Dinsdag 19 november hebben we een afspraak met de chirurg. Het wordt bijna cliché, maar wederom zien wij een regenboog boven de A2! Het buurmeisje waar Ruben vaak mee speelt zit ook in de wachtkamer en tevens een jongetje van de peuterspeelzaal. Ruben moet gedacht hebben: "Alle kinderen gaan blijkbaar naar het ziekenhuis." De chirurg bekijkt Ruben zijn buik en is tevreden over het litteken. Hij vertelt hoe de PAC wordt verwijderd en drukt ons nog maar eens op het hart dat de artsen wel heel zeker van hun zaak zijn, wanneer zij de opdracht geven om de pac te verwijderen. Dit beseffen wij ons maar al te goed! De chirurg heeft in de planning gezien dat er kindje is uitgevallen en daar heeft hij gauw Ruben voor in de plaats gepland. Maandag 25 november is Ruben al aan de beurt!

De dag van de operatie melden we ons om 10:00 uur in het dagcentrum. Ruben heeft nu een leeftijd bereikt dat we veel meer uit kunnen leggen dan daarvoor. Hij weet dan ook dat de dokter het kastje eruit gaat halen, want ja het gaat zo goed met jou en je krijgt daar nog één keer een prikje. Hij lijkt zich er niet druk om te maken en krijgt een groot bed toegewezen. Hij ligt wat televisie te kijken en we wachten geduldig tot het zover is. Om ons heen liggen wat kinderen die net een kleine ingreep hebben ondergaan en die eten een ijsje of een koekje. Ruben die al vanaf 05:30 uur nuchter is zegt: "Ikke wil ook ijsje!" Toch neemt hij er genoegen mee wanneer ik zeg dat als hij terug is van de dokter dat hij ook iets mag eten. De verpleegkudige komt Ruben zijn temperatuur opnemen en Ruben is een makkelijke patiënt en is daarnaast bekend met bijna alle medishce handelingen. Om 11:45 uur breng ik Ruben met de verpleegkundige naar de operatiekamer en het sfeertje die daar hangen kennen Ruben en ik maar al te goed. De paniek slaat bij Ruben toe en met het aanprikken van de PAC moet ik hem zittend op mijn schoot, onwijs is bedwang houden. Tevergeefs zing ik "Zwarte Piet ging uit fietsen", maar samen om ons heen alles benoemen wat we zien zoals grote lampen, een telefoon, een grote deur, een kleine deur enzovoort kalmeerd Ruben voor een ogenblik. De anesthesist prikt Ruben aan en zegt meteen het slaapmiddel toe te dienen, want Ruben raakt weer in paniek. kinderen die onrustig de narcose ingaan, worden vaak ook onrustig wakker. Dus je wilt als ouder gewoon dat het zo rustig mogelijk verloopt. Ruben is snel onder narcose en die blijft altijd even een naar moment.

Met een kus op zijn hoofdje neem ik voor even afscheid van Ruben en loop ik naar Frank. Samen gaan de naar de afdeling kinderoncologie op F8Zuid. We zien geen bekenden verpleegkundigen, want de meesten blijken een bijscholing te hebben. Het geeft ook niet, want hoe vertrouwd we ons hier destijds hebben gevoeld, voor ons gevoel horen we hier niet meer. Wel lopen we toevallig onze kinderoncoloog tegen het lijf en maken even een praatje. We zettten een grote pot met drop neer met een kaartje om iedereen te bedanken voor de goede zorgen. In de speelkamer treffen we de pedagogisch medewerkster en met haar zoeken we de laaste kralen voor de KankerKetting uit. Met de allermooiste kraal, die van het bloemetje, sluiten we de ketting en daarmee het behandeltraject van Ruben af. Een bijzonder moment! Vanaf nu volgen er alleen nog maar controles. Daniël die zich ook heel bewust is van het hele gebeuren, mag straks de kraal met het bloemetje aan de ketting rijgen.

Ongeveer veertig minuten nadat Ruben onder narcose is gegaan, mag ik weer naar hem toe. Hij slaapt nog, maar ontwaakt al snel. Zoals gewoonlijk heeft hij een beetje extra zuurstof nodig. Een beetje onrustig wordt hij wakker, maar hij doet het goed. Heel de ochtend waren papa & mama ben hem en Ruben vindt het maar raar dat papa nu ontbreekt. Hij zegt dan ook steeds: "Wil naar huis, wil naar papa toe!" Niet veel later mag Ruben terug naar zaal. Hij mag daar een lekker ijsje eten en een pakje drinken. Rondom de wond heeft Ruben een verdoving gehad en hij lijkt geen pijn te hebben. We mogen rond 14:30 uur naar huis, maar hij is net in slaap gevallen. Dus om 15:45 uur vertrekken we uiteindelijk met Ruben en een potje met daarin de PAC, huiswaarts, waar de vlag vrolijk heen en weer wappert!!!

Ruben kijkt wat televisie en eet deze avond toch nog lekker met ons mee. Om 19:00 uur geven we hem zoals afgesproken een zetpil. Hij gaat lekker slapen en wordt in de nacht even wakker. Hij lijkt nog steeds geen pijn te hebben dus de zetpil van 01:00 uur en die daaarna eigenlijk horen te volgen, laten we achterwege. De dag na de operatie verloopt prima! Vol besef sluiten we weer een stukje af en deze stap was voor ons een hele bijzondere!

Terug