Alles een plekje geven

20-07-2013 21:03

Inmiddels is het een maand geleden dat Ruben zijn zware operatie onderging en het is wonderbaarlijk hoe snel en goed hij herstelt. Bij alles wat hij onderneemt zien we zijn enthousiaste, geestkrachtige, doorzettingsvermogende houding en daarmee zal voor hem voor nu en in de toekomst geen berg te hoog zijn!

Op zondag 7 juli zijn we blij verrast door onze lieve buurkinderen, die tijdens de ziekenhuisopname beslist niet zijn blijven stil zitten. Ze hebben armbandjes en kaarten gemaakt en zijn met elkaar langs de deuren gegaan om die te verkopen en daarnaast hebben zij lege flessen ingezameld. Terwijl wij met elkaar op de bank zitten, komen de buurkinderen met hun ouders binnen en krijgen we een hele grote cheque ter waarde van maar liefst 200 euro overhandigt. In de tuin gaan we op de foto en die woensdag verschijnen we op de voorpagina van onze plaatselijke krant! Dit is niet de enige actie voor Villa Joep, want de peuterspeelzaal in Vinkeveen verkoopt 24 olifantjes en brengt samen met de verkoop van speelgoed een bedrag van 340 euro bijeen! In de namiddag van deze zondag gaan we een paar uurtjes naar het strand. In mijn eerste blog schrijf ik dat we voorafgaand aan de diagnose twee volle dagen onbezorgd genieten aan het strand. Niet wetende dat de dag erna ons leven op zijn kop staat door hetgeen waarvan je altijd hoopt dat het je huis voorbijgaat... Nu we daar opnieuw zo zitten, beseffen we ons geluk des te meer!

Zondag 14 juli is Ruben twee jaar oud en hoewel we het al groots gevierd hebben vóór de operatie, maken we er een bijzondere dag van. De vlag hangt samen met een grote twee uit, want we vieren deze tweede verjaardag toch maar mooi in goede gezondheid en zo betrekkelijk is het dus! Daniël en ik maken caketjes en in de middag komen beide beide opa's & oma's langs en ook Lisa, Margrietha, Gerard en Maud. 

Er gaat dagelijks geen uur voorbij waarin we even denken aan alles wat er is gebeurt, maar er gaat ook dagelijks geen uur voorbij waarin we beseffen wat een wonder het is hoe ons kereltje opknapt! Hij heeft geen pijn meer aan zijn buik en rent en vliegt vrolijk door de tuin! In het begin slaapt Ruben nog heel veel en inmiddels neemt dat wat af, wat ons een goed teken lijkt. Het eten en drinken gaat ook steeds beter en het hebben van een "gewoon" leven is heerlijk en bevalt ons heel goed, echter steeds meer storen wij ons aan de sonde die Ruben nog draagt. Voor de buitenwereld is dat zo'n beetje nog het enige wat hem betitelt als zijde patiënt. Ik heb altijd de meerwaarde van de sonde gezien, maar nu heb ik er alle vertrouwen in dat Ruben het op eigen kracht kan. Op maandag 15 juli sturen wij een e-mail aan onze kinderoncoloog Dr. Haveman met de vraag of de sonde er al uit mag. Ze heeft het altijd erg druk en op deze manier, kan ze ons op een geschikt moment antwoorden. Om 19:00 uur gaat de telefoon en Dr. Haveman ljikt het, met lichte twijfel ook een goed moment om de sonde te verwijderen. Wel moet hij binnenkort "een groei" laten zien, maar als ik vertel wat Ruben zoal eet en drinkt, heeft ook zij er vertrouwen in. Gewoon overdag eten en drinken, op eigen kracht en niet bijgevoed worden doormiddel van een slangetje lijkt ons gewoon een hele gezonde gedachte. Na het telefoontje bereiden we Ruben voor en hij vindt het spannend, maar we zeggen dat het slangetje weg mag en we hem in de prullenbak gaan gooien en zo doen we het. Ik maak de pleisters op zijn wangetje los en in één snelle beweging is Ruben verlost van zijn sonde. Met z'n vieren lopen we naar de prullenbak en terwijl Daniël deze opent, gooit Ruben het slangetje erin! En letterlijk, wat een ander gezicht zo! Eindelijk zien we na een klein half jaar weer Ruben zijn volledige gezichtje en kunnen we hem ongehinderd knuffelen! Trots gaat hij opa Leo & oma Marja het goede nieuws laten zien en vertelt hij met eigen woorden over deze mijlpaal. Wij -strandliefhebbende mensen- hebben al een paar dagen kunnen genieten van het strand, de zee en onze lieve spelende strandjuttertjes Daniël & Ruben! Voldoende voeding blijft juist nu zonder sonde, een punt van aandacht bij Ruben en om te voorkomen dat de warme maaltijd er tijdens stranddagen bij inschiet hebben wij een nieuw systeem in huize Elenbaas. Na het middagslaapje van Ruben eten we nu tussen de middag warm en gaan daarna richting strand. De chemokuren hebben Ruben zijn huid heel dun gemaakt en dus zijn we er nooit voor 15:00 uur, maar als we er dan eenmaal zitten, genieten we voor een hele dag.

Het feit dat ik in de ziektewet zit en Frank geen werk meer heeft, voelt op dit moment best even goed. We willen beiden weer aan het werk, maar we krijgen de tijd om alles een plekje te kunnen geven. Het hebben van een begripvolle werkgever is in deze situatie zo fijn! Daniël heeft lekker vakantie en we doen leuke dingetjes samen met de jongens en daarmee vinden we onszelf stukje bij beetje terug. Zo hebben Frank en ik het hardlopen opgepakt en na een aantal keer, borrelt bij mij het idee om weer eens mee te doen aan de van Dam tot Dam loop. Ditmaal dan voor een super goed doel en hoe kan het ook anders voor Villa Joep. De gedachte alleen al maakt ons enthousiast! Ruben heeft de afgelopen 11 maanden alles zo dapper doorstaan, maar dagelijks vechten zoveel kinderen tegen Neuroblastoom kinderkanker. Beiden moeten we een bedrag van 200 euro inleggen en daarvoor zullen we sponsors gaan werven, binnenkort meer daarover;-) Zondag 22 september zullen wij 16,1 kilometer afleggen van Amsterdam naar Zaandam. Trainen voor deze afstand met dit doel voor ogen, zorgt voor een bijzonder goede stimulans!

 

 

 

 

Terug